کودک سراپا جیغ بود و فریاد! زن او را توی آغوش گرفت . در کنجی نشست و شروع کرد به شیر دادن . کودک آرام نمی گرفت . فکر کرد بچه اش دل درد دارد. شاید هم جایش را خیس کرده است ! زن چند دقیقه قبل که از سر چشمه باز گشت او را قنداق کرده بود . هوا سرد بود. برف می بارید . زن یخ روی آب چشمه را با سنگی که از شدت سردی به دستش چسبیده بود شکسته بود . با هول و هراس لباس های کودک و ظرف هایش را شسته و کوزه ای آب به دوش به سمت خانه دویده بود . می دانست فریاد کودکش رو به آسمان است! تنور داغ بود . زن دلش می خواست پاهایش را توی تنور فرو ببرد و ساعتی زیر لحاف کرسی دراز بکشد . با عجله دو تکه پارچه را روی هم گذاشت . عادت داشت قدری خاکستر نرم تنور را روی پارچه ها که زبر بودند بریزد تا پوست لطیف کودکش اذیت نشود ! جیغ کودک بیشتر از قبل شد . رنگش سیاه و کبود شده بود! زن چاره ای جز باز کردن قنداقه نداشت . فکر کرد حتما در این فاصله کوتاه که پاهای او را میان پارچه ها پیچیده بود ، جایش را خیس کرده است . کودک را که بلند کرد چشم هایش با دیدن پوست های ور آمده پاهای کودک بر روی پارچه، سیاهی رفت ! زن ، دو دستی بر سرش کوبید! تازه دریافته بود زمان قنداق کردن بچه دست هایش از شدت سرما بی حس بودند و گرمای خاکستر تنور را حس نکرده بود! کودک همچنان گریه می کرد !

نگاه ها عجیب و غریب بودند . سوال های زیادی توی ذهن آدم ها بود که دلشان می خواست می پرسیدند .اما زن و مرد دلشان نمی خواست به هیچ سوال و عکس العملی جواب بدهند ! زن با علاقه به کودک شیر می داد و مرد می ایستاد به تماشای مادر و کودک . میهمان ها رفته بودند و زن ومرد دلشان می خواست با هم حرف بزنند . اما از روزی که کودک به دنیا آمده بود تا آن روز اغلب سکوت می کردند و فقط به کودک و گاهی هم به همدیگر نگاه می کردند . فامیل و دوستان دست بردار نبودند . هر شب خانه ار آدم های مختلف پر و خالی می شد . موجود تازه متولد شده مثل این که مهره مار با خود داشت . یکی که می رفت ، دیگری می آمد! و باز یکی دیگر! و یا تلفن بود که مدام صدای زنگش درمی آمد!... عاقبت صدایی از آن سوی تلفن گفت : آقا! یعنی چه اتفاقی افتاده که کودک شما این شکلی شده است؟!

فردای آن روز عده ای در یک جلسه گروهی که بزرگان قوم جمع بودند، تصمیم گرفتند به اتفاق به خانه زن و مرد بروند و از آن ها بخواهند کودک را به باغ وحش تحویل بدهند! زن و مرد توان دل کندن از کودک را نداشتند!

شب بود و باز زن و مرد خوابشان نمی برد . دلشان نمی خواست به حرف های فامیل فکر کنند .اصلا حرف های دیگران برای آنان مفهومی نداشت !

کودک معصومانه همچنان مشغول خوردن شیر مادر بود ، و مادر او را نوازش می کرد . کودکی که با همه کودکان دنیا متفاوت بود . کودک دو پا در عقب داشت ، یک پا در پایین گردن که حالت مثلث به او می داد و سری که تقریبا نیمه انسان و نیمه بز بود!

وفتی پا به ساحل گذاشت و چشم هایش به موج های درهم و پر ارتفاع افتاد انگار قلبش ایستاد . نقش زمین شد. او قالب تهی کرده بود .

ماهی های ریز و درشت که قایق زا به ساحل رسانده بودند با شور و شادی زیاد به سمت دریا برگشتند . خوشحال بودند که پیرمرد زنده است . می دانستند او آنفدر دل نازک است که هرگز قدرت صید هیچ ماهی ای را ندارد . آرزو کردند وقتی به هوش آمد این بار مرواریدهای چسبیده به زیر قایق را ببیند و با دست پر به خانه اش برگردد.

شب تا صبح خواب دیده بود . توی خوابش همه جا و همه چیز سیاه بودند . نمی توانست رنگ ها را تشخیص بدهد . سبز چمنی رنگ دلخواهش بود . آبی آسمان همیشه به او آرامش می داد.حالا فقط رنگ سیاه بود که روی مغزش سنگینی می کرد . بلند شد و نشست . مادرش را صدا کرد . جوابی نیامد . انگار برق رفته بود و تاریکی تمام اتاق را پر کرده بود . دستش را به دیوار گرفت و به سمت آشپزخانه رفت . جای کبریت و شمع ها را می دانست . کبریت را از درون قوطی بیرون آورد و با احتیاط روشن کرد . حرارت کبریت دستش را سوزاند . کبریت از دستش افتاد . یکی دیگر را روشن کرد . این بارهم انگشتش سوخت ! از خیر کبریت و شمع گذشت . به اتاق برگشت و توی رختخوابش دراز کشید . گفت : بیچاره آن ها که چشم ندارند !

 هیچ کس توی خانه نبود . در آن حال گرمایی را از سوی آشپزخانه احساس کرد . کبریتی که از دستش رها شده بود خانه را به آتش کشیده بود ! و او هنوز همه چیز و همه جا را سیاه می دید! گویا فراموش کرده بود چندی قبل بینایی اش را از دست داده است! معلوم نبود کسی به دادش خواهد رسید و یا در میان شعله ها خواهد سوخت!